Μέχρι σήμερα το Google ήταν γνωτό ως ο παράδεισος του εργαζομενου. Ευχάριστες, φωτεινές και καλαίσθητες εγκαταστάσεις μαζι με πολλές παροχές φρόντισαν να κάνουν το Google μια απο τις κορυφαίες εταιρείες για να δουλεύει κανείς.
Η αλήθεια είναι οτι μάλλον παραμένει αν και μια αλλαγή ήρθε λίγο να ταράξει την ρουτίνα των googlικών. Μέχρι τώρα πρωϊνο, μεσημεριανό και βραδινό ήταν μια προσφορά του Google προς το προσωπικό του. Κάποιοι όμως φαίνεται πως το εκμεταλλεύθηκαν δεόντως υτό και άρχισα να φέρνουν την οικογένειά τους το βράδυ για να τρώνε όλοι μαζι δωρεάν.
Οι υπολογισμοί μιλάνε για κόστος σίτισης 7,500$ ανα εργαζόμενο το έτος ενώ ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για “εκνευρισμό” του Sergey Brin λόγω της μανίας με το εμφιαλωμένο και τα m&m’s
Πλέον όποιος θέλει να τρώει το βράδυ στο Google φαίνεται οτι θα αγοράζει το φαγητό του απο εταιρεία που έχει αναλάβει τη προμήθεια. Σε όλη την αναστάτωση κάποιο βρίσκουν την απόφαση αυτή καλή αφού θα κάνει καλό στην υγεία των υπαλλήλων
Ο Kevin Phang απο τη Chicago Tribune και ο Bill Plaschke απο τους Los Angeles Times συναντήθηκαν στο Πεκίνο με αφορμή τους Ολυμπιακούς για ένα απο τα πιο ριψοκίνδυνα και ενδιαφέροντα ρεπορτάζ που θα τους δώσει σίγουρα μια καλή ελπίδα για Πούλιτζερ.
Οι δυο τους είπαν να ξεφύγουν λίγο απο τα αγωνίσματα και τα μετάλλια των Ολυμπιακών πήγαν σε ένα εστιατόριο στο οποίο κανείς μπορεί να βρει μόνο… αμελέτητα.
Η πρωτόγνωρη εμπειρία τους φυσικά δε θα μπορούσε παρα να αποτελέσει θέμα στις εφημερίδες που εργάζονται αλλά και να προξενήσει το ενδιαφέρον του παγκόσμιου κοινού
Εμένα πάντως ένα πράγμα μου κόλλησε… Μόνο;;;; Τίποτα άλλο δεν έχει αυτό το εστιατόριο;
Ενα πολύ διαφορετικό εστιατόριο κατασκευασμένο απο το πανεπιστήμιο Wageningen μπορεί να δει κάποιος στην Ολλανδία. Η φράση “μετρας τις μπουκιές μου” εκει μέσα αποκτά ένα άλλο νόημα καθώς όποιος περνά το κατώφλι του εστιατορίου πρέπει να είναι έτοιμος για extreme παρακολούθηση. Δεκάδες κάμερες παρακολουθούν κάθε σου κίνηση, κάθε σου έκφραση κάθε σου μπουκιά και ειδικά προγράμματα προσπαθούν να μάθουν τα πάντα για τις προτιμήσεις σου, τη συμπεριφορά σου αλλά και την γενικότερη ανθρώπινη σχέση του ανθρωπου με το φαγητό.
Οι κολοσσοί της βιομηχανίας τροφίμων έχουν ήδη εκφράσει το ενδιαφέρον τους να λάβουν μέρος σε αυτήν την πρωτότυπη έρευνα. Εγω μια απορία έχω μόνο. Στον πάγκο, δίπλα στο σούσι, χωριάτικη έχει ή είναι ιδέα μου;
Το Sobrino de Botin λειτουργεί πολλά χρόνια, πάρα πολλά χρόνια. Απο το 1725, δηλαδή 283 χρόνια βρίσκεται εκεί, στη Μαδρίτη, και προσφέρει τις υπηρεσίες του στους περαστικούς πεινασμένους Ισπανούς και όχι μόνο.
Λέγεται οτι ο Ισπανός ζωγράφος Fransisco Goya δούλεψε εκεί σα σερβιτόρος πριν μπει στην Βασιλική Ακαδημία τεχνών. Αναφορές στο εστιατόριο μπορεί να συναντήσει κάποιος σε διάφορα κλασσικά βιβλία της παγκόσμιας ιστορίας όπως αυτά του Ernest Hemingway ο οποιός έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, το Cochinillo Asado
Δείτε λοιπόν στο παρακάτω video πως ετοιμάζουν το Cochinillo Asado στο πιο παλιό εστιατόριο του κόσμου
Το Ninja είναι μάλλον λίγο διαφορετικό απο τα συνηθισμένα ασιατικά εστιατόρια που όλοι ξέρουμε. Εκεί οι σερβιτόροι δεν είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι αλλά… Ninja!
Δείτε το video και κλείστε τραπέζι στη Νέα Υόρκη εδώ
Το παγκόσμιο ενδιαφέρον έχουν τραβήξει οι φωτογραφίες ενός τραπεζιού με 3d touchscreen για μενού εστιατορίων που δημοσίευσε το ScoutJapan. Οπως λέει το site οι πελάτες των εστιατορίων μπορούν μέσα απο αυτήν την οθόνησε να περιηγηθούν στα διάφορα πιάτα
Μάλιστα το τραπέζι έχει και κάποιες άλλες πιο διασκεδαστικές λειτουργίες. Αν για παράδειγμα ακουμπήσετε πάνω του ένα ψωμάκι για burger και μετά το σηκώσετε, τότε θα εμφανιστεί το περιεχόμενο ενός cheeseburger!
Δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποιο video απο το συγκεκριμένο τραπέζι και σίγουρα στις φωτογραφίες χάνει πολύ. Επειδή όμως αναφέρεται οτι ειναι της Tec Japan (Toshiba) υποθέτω οτι θα βασίζετε σε μια οθόνη που παρουσίασε πριν 1μιση χρόνο στην έκθεση CEATEC. Δείτε το video, θυμίζει microsoft surface αρκετά.
Ενα ένα κάθε τι που νόμιζα οτι ήξερα σε τούτη τη ζωή ανατρέπεται και έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι για το που οδεύουμε (;). Τα γνωστά μας forune cookies που σε κάθε Κινέζικο Εστιατόριο που πηγαίνουμε μας σερβίρουν στο τέλος μαζί με τον λογαριασμό, δεν είναι Κινέζικα.
Οπως αναφέρει η Jennifer Lee στην έρευνα της στους New York Times τα Fortune Cookies είναι Γιαπωνέζικα αλλά για κάποιον λόγο οι Αμερικανοί (αλλά και διάφοροι άλλοι μεταξύ των οποίων μάλλον και εμείς) τα συνέδεσαν με την Κίνα. Χαρακτηριστικά η Jennifer αναφέρει πολλές χώρες του κόσμου που τα Fortune Cookies είναι διάσημα αλλά και μια που απουσιάζουν, την Κίνα!
